Jan Olbracht zasłynął jako król, za którego wyginął kwiat polskiej szlachty. Jest to jednak przekonanie zgoła błędne. Faktycznie, podczas wyprawy na Turcję rozpoczętej w 1497 zginęło wielu polskich szlachciców w bitwie pod Koźminem, nie była to jednak tak wielka liczba, by usprawiedliwić tezę, jakoby olbrachtowe panowanie przyczyniło się do faktycznego i ewidentnego przerzedzenia szeregów szlachty polskiej. Skutki militarne tejże tureckiej kampanii nie były w ogóle groźne. Nie znaczy to jednak, że przegrana kampania nie przyniosła niczego złego Polsce. Wręcz przeciwnie! O ile faktycznie militarnie nie stało się nic, to jednak politycznie - bardzo wiele. Niemal wszyscy sąsiedzi Rzeczypospolitej doszli do wspólnego porozumienia, siłą rzeczy wymierzonego w nasz kraj. Tak więc od wschodu Rzeczypospolitej - a w zasadzie Wielkiemu Księstwu Litewskiemu - poważnie zagroziła Moskwa w osobie ówczesnego cara, Iwana Srogiego. Od północy zaczęły się kłopoty - na szczęście jedynie natury politycznej, nie militarnej - z Zakonem Krzyżackim, który to śmiał odmówić Polsce hołdu lennego. Tradycyjnie od zachodu i zachodniego-południa na Polską niepodległość zakusy czyniła dynastia Habsburgów. Od południa poważnym problemem stali się Wołosi, których wspierały nawet Węgry - rządzone, trzeba to przypomnieć, przez Jagiellona! Sytuacja ta postawiła Rzeczpospolitą przed wielkimi problemami, z których, jednak, udało się jakoś wyjść żywym - choć nie bez kosztów, bo w wyniku takiego sprzężenia wszystkich wrogich sił państw ościennych Rzeczypospolitej Wielkie Księstwo Litewskie zdecydowanie utraciło niegdysiejszą potęgę i pozycję mocarstwową w stosunku do Moskwy.