Jan Olbracht był Jagiellonem z krwi i kości. Jego ojciec to król polski i władca litewski, Kazimierz Jagiellończyk; matka zaś to rodowita Habsbużanka - Elżbieta zwana w Polsce Rakuszanką. Jan urodził się w Krakowie w grudniu 1459 roku. Żył krótko, bo zaledwie 41 lat - zmarł w 1501 roku w Toruniu, w mieście, które za życia szczególnie sobie upodobał. Jan Olbracht kształcił się pod czujnym okiem Jana Długosza przede wszystkim, choć w jego rozwój niemały wkład poczynił także Włoch, Filip Kallimach, wszechstronnie wykształcony i wielce uzdolniony zresztą człowiek. Tacy nauczyciele pozwolili młodemu Janowi na świetny start. Szybko opanował perfekcyjnie łacinę i polski, prawdopodobnie równie dobrze jak wymienionymi językami władał także litewskim, choć, co zrozumiałe, nie posługiwał się nim zbyt często. Jan Olbracht był bardzo uzdolnionym człowiekiem, można pokusić się o stwierdzenie, że talenty jego umysłu dalece przekraczały te, jakimi władali jego bezpośredni przodkowie - Kazimierz Jagiellończyk i Władysław Jagiełło. Kto wie, że Jan Olbracht, gdyby dane było mu rządzić Rzeczpospolitą długo, nie doprowadziłby tego państwa do naprawdę dużej potęgi - a wiele wskazywało, że owszem, mógłby to zrobić. Niestety, Jan Olbracht zmarł szybko, a jego następca nie był już tak świetny, jak on.